— Դեռ քնած չէ՞ս։

— Ոչ։

— Կը խանգարէ քեզի… բան մը… երեւի…

— Բան մը չէ… մէկը։

— Ո՞վ…

— Ես

— Հը՞

Պահ մը լռութիւն…

— Ինչո՞ւ ատանկ զարմացած կը նայիս։

— Զարմանալի ես, ատկէ է։ *քմծիծաղ

թարս նայուածք մը…

…Չէ լաւ, այսպիսի ինքս֊ինձ֊հետ խօսակցութիւններ միշտ կʼունենամ… ըսենք՝ ամէն օր, ան ալ երկու անգամ։

ինչեւէ… Վերջը նայինք։

— Ծո տղա՛յ, հետդ կը խօսիմ, գոնէ հօս նայիր։

— Ի՞նչ է դարդդ։

— Ժամին նայա՞ծ ես գոնէ

— Ահա… 03:33:33 AM…

Նորէն՝ պահ մը լռութիւն…

— Եթէ բան մը կայ, ըսէ

— Բան մը չէ… սուր հայացք… մէկը՝ դո՛ւն։

— Ե՞ս *ապշած հայացք մը

— Այո՛, դո՛ւն, այսինքն ես, այսինքն մենք… Արդէն երկար ժամանակ է ինչ մէջս կʼապրիս։

— Փաստօրէն ես, այսինքն դուն, քեզի կը խանգարես։

— Փա՜ռք, որ հասկցար։

— իսկ ինչո՞ւ ինքդ քեզ կը խանգարես, գիտե՞ս…

— Որովհետեւ չեմ ուզեր ուրիշներուն խանգարել…

— Վերջապէ՜ս հասկցար… ինչքան ուշ կը հասկնաս դուն հա՜

— Դուն ես մեղաւորը…

— Մեղա՜, ե՞ս, այսինքն՝ նորէն դուն հա՞

— Այո, նորէն ես…

Ու այստեղ հասկցայ, որ մեղաւորը միայն ու միայն Ինքն է ես եմ… չնայած քիչ մը դժուար է այն հասկնալ 18 տարեկան հասակին, սակայն ընդունենք այն, որ այդքան ալ յաջող կեանք չեմ ունեցած։

— Ինչո՞ւ կու լաս

— Ե՞ս, ոչ, ես չեմ լար

— Վատ բան մը չի կայ լալու մէջ… վա՞խ, թէ՞…

— Կարօտ…

— Մեկո՞ւմը

— Աւելին, քան մէկը… Հայրենիքս կը կարօտնամ…

Չէ լաւ, լուրջ, Երեւանէն Հայաստանէն դուրս 2 ամիս այդքան ալ հեշտ բան չէ, ինչքան կը պատկերացնէի…