Tag Archives: Հայաստան

Ասք Հայաստանի, Ներգաղթի, Հալիւցինացիաների, իրենց ազդեցութեան եւ կապերի մասին

Բարի լոյս։

ժամը երեքն է, բայց բարի լոյս, քանի որ ես նոր եմ արթնացել։ ես, ես, ես։ այսպէս ենք մենք՝ մարդ արարածներս, by default, միշտ self-centered ենք, դա մեր բնական կարգաւորումն է, բայց լաւ է որ հնարաւոր է փոխել։

վերնագիրը երկար էր, թեման՝ աւելի երկար, բայց հաւանաբար ոչ շատ հետաքրքիր շատերի համար։

— Նախ ներգաղթի մասին…

Հայաստան եմ եկել մօտ չորս ու կէս տարի առաջ, համարեայ արեւելահայերէնից զրոյ, համարեայ մարդ չգիտէի։ այսօր շատերին եմ ճանաչում, շատերն էլ ինձ։ բայց այսօր իմ մասին չեմ ուզում գրել։ այսօր ուզում եմ գրել Էդգարի մասին։ նա շատ լաւ տղայ է, իր մասին տեսայ առաջին անգամ ռեդիթում։ իհարկէ ռեդիթում էի տեսնելու, քանի որ մենք ֆեյսբուք չունենք (։ երբ գրառել էր, որ հաւաքում է Հայաստանեան թեքնոլոջի համայնք։ պահի տակ մտածեցի «շիթ, էս ինչքան խնդիրներ է ունենալու, I mean, համարեայ fucked up ես լինում առաջին երկու ամիսը ՀՀում» դէ գոնէ ինձ հետ տենց էր

որոշեցինք հանդիպել։ հանդիպեցինք, նոյնիսկ գնացինք խմելու։ խմեցինք այնքան շատ, խօսեցինք այնքան շատ, հասկացանք այնքան շատ բան կայ անելու Հայաստանում, որ տարիների գործ է։ լաւ, ինչեւէ։ դրա մասին դեռ ուրիշ անգամ։

հա, խմելու մասին, այնքան շատ էինք խմել, որ երբ տուն եկայ, սկսեցի հալիւցինացիաներ տեսնել։ սարդը քայլում էր խոհանոցում։ իհարկէ չսպանեցի սարդին, ես սիրում եմ սարդերին, անգամ սարդ-մարդին։

յաջորդ առաւօտ (իրականում կրկին կէսօրին) արթնացայ, գնացի խոհանոց, նայեցի պահարանի արանքին ու հասկացայ որ տեսիլք էր։ այդքան բան։ դեռ կը խօսենք հալիւցինացիաների մասին…

Հայաստանում ապրելը բարդ է, մարդիկ միշտ զբաղ են, երբեք ժամանակ չունեն ինձ եւ/կամ Էդգարի նման նորեկների համար։ եթէ մէկը ժամանակ է գտնում, ապա փորձէք իրենց պինդ պահել գրկած, ամէն օր տեսնել, խօսել, շփուել, իրար օգնել, որ չյոգնել, ուտենց։ նորայր, վաչագան, ձեզ եմ նայում (։

աւելի վատն այն է, երբ մէկը նորեկ է, ու շատերն իրեն նայում եւ ասում են «էս ինչի՞ ես եկել, ըստէ լաւ տեղ չի ապէ, հետ գնայ քո տեղերը, կամ էն քո հոլանդաները» (մի ժամանակ այնտեղ էի ապրում)։ աւաղ, այդ մարդկանց լսել պէտք չէ, այնքան յետամնաց են, որ չեն տարբերում Հոլանդիան Նիդեռլանդներից։

բայց իրենք էլ իրենց հալիւցինացիաներն ունեն։ մինչ այդ, խօսենք հալիւցինացիաների մասին…

— Հալիւցինացիաներ եւ Ազդեցութիւններ…

Սարդը միջին չափսի էր, սիրուն, կանաչ, ակտիւ, հա փորձում էր վերեւ բարձրանալ, բայց ընկնում էր։ հալիւցինացիաները օդից չեն գալիս, երազների նման են, ինչ-որ բան են ներկայացնում։ այս դէպքում՝ մեզ։ միջին տարիքի եմ, կանաչ տերմինալներ եմ սիրում, ակտիւ եմ, հա փորձում եմ բարձրանալ, բայց դէ life sucks, միշտ ընկնում եմ ինչ-որ տեղ։ դէ իհարկէ սիրունը դուրս հանեցի։

իհարկէ հիմա նստած խոհանոցում գիտեմ, որ այդ անկիւնում սարդ չկայ։ բայց ամէն անգամ, որ գնում եմ, նայում եմ գետնին։ ամէն անգամ։

հալիւցինացիաները ազդեցութիւն են թողնում, միշտ։ ինչքան էլ մենք իմանանք, ընդունենք, կամ չ’ընդունենք, դա փաստ է։

— Կապերի մասին…

Շատերի համար Հայաստանը աշխարհի ամենաֆաքդափ երկիրն է, գիտե՞ք ինչու։ քանի որ իրենք այդպիսի հալիւցինացիաներ ունեն։ բայց դա օկ է, բոլորս ենք խմած վատ ժամանակ նման բաներ տեսնում։

միակ բանը, որ շատերը չեն անում, դա պահարանի հետեւում սարդը ման գալն է, իրականութիւնը գտնելն է, հասկանալն է, որ դա սուտ է, տեսիլք է։

— խօսե՞նք այդ մասին…

երեւի… երեւի միակ սխալ բանը, որ շատերն անում են, դա իրենց տեսած հալիւցինացիաները տարածելն է։ ու ասելով որ այդ ամէն ինչը իրականութիւն է։

Հայաստանը վատ երկիր չի, բայց աշխարհը ամենալաւ երկիրն էլ չի։ միակ ձեւը, որ մարդիկ գան մտնեն մեր խոհանոց առանց վախենալու սարդից, այն է, որ ապացուցենք, նախ ինքներս մեզ, որ այդ սարդը չկայ, որ դա սուտ էր, ու ամէն օր մտնենք խոհանոց, լաւ հաց սարքենք, ոչ թէ վախենանք, ու գնանք ուրիշի խոհանոցը, մերը մենակ թողնելով։

սարդերը մենք ենք ստեղծում, մենք էլ պէտք է սպանենք դրանց։

— երկու բառ…

երբ մէկը ցանկանում է գալ Հայաստան, փորձէք չանտեսել իրեն։ փորձէք օգնել։

Էդգարը Հայաստանում է, փորձում է մեր բոլորի սարդին սպանել, կամ գոնէ ապացուցել, որ դա իրական չէ։

բացել է արդէն ՄիթԱփ խումբ, փորձում է ինչ-որ բան փոխել, եկէք օգնենք իրեն (։

ֆաք, գրելով տարուեցի, սիգարետը յանգեց։

Էդգարներ շատ կան, իրենց նկատել է պէտք, գնահատել է պէտք։ բայց սարդերը այդքան շատ չեն, ինչքան դրանց մասին տարածողները, առանց տեսնելու սարդերին, առանց անգամ փաստ ունենալու, սարդը կապիկ դարձնողները, սարդից վախեցողները, խոհանոցը լքողները, լքել առաջարկողները, եւ ամենակարեւորը՝ սարդին ստեղծողները։

եւ ատանկ բաներ։ մինչ։

Անդրանիկ Վարդանեան

16/12/2015

Ինձ միշտ թւում էր թէ պէտք է չորս կողմս անձայն լինի որ ես կարողանամ մտքերս հաւաքել եւ բլօգում գրելու, բայց երեւի ինքս ինձ այդքան էլ լաւ չեմ հասկանում։

ահա նստել եմ Մետրոնոմում, որտեղ մէկը դաշնամուր է նուագում, միւս կողմից կինոյի ձայն է, միւս կողմից էլ շալլալաթների* ձայնը, բայց ես աւելի լաւ եմ կարողանում մտածել քան ասենք տանը, անձայն, տաքուկ թեյով կամ ծանր նեսքաֆէով։ ինչեւէ, անցնեմ առաջ։

ինչ էի ուզում ասել, հա, արդէն երկու ամիս (եւ մէկ օր) է ինչ Հայաստանում եմ, մի տեսակ դեռ հաւատս չի գալիս։ օրինակ եթէ շատերի համար երազանքների քաղաքը Լոնդոնն է, Պաղին է, Վենետիկն է, ապա ինձ համար դա Երեւանն է, ու ամբողջ աշխարհը մէկ տեղ, սակայն Հայաստանը մէկ այլ աշխարհ է։ չնայած որ շատ եմ Սիրիան կարօտում, եւրոպական երկրների շատ օրէնքներին նախանձում, բայց հասկանում եմ, որ իրական երազանքները իդէալական չեն լինում, եւ պէտք է աշխատել երազանքների վրայ։

Հայաստանում առաջին խնդիրը որ ունենք (չնայած այդ խնդիրը ամբողջ աշխարհում կայ, տարբեր ձեւերով), դա կրթական համակարգում է, տուեալ դէպքում ինձ հետաքրքրում է երեխաների գիտելիքները ՏՏ ոլորտում։

մենք ահագին աղքատիկ երկրում ենք ապրում, որը գնալով դրսի ճնշումների տակ է ընկնում, ու եթէ մինչ օրս ոչ մէկին չեն «պատժում» որ նա քրաք արած վինդոզ էր քաշել, օֆիս, ապա դա գնալով արդիական թեմայ է լինելու, չնայած որ վինդոզը արդէն անվճար տալիս են, սակայն իր ծրագրերը դեռ ոչ անվճար են եւ ոչ էլ ազատ։

ուրեմն, երեխան դպրոցում սովորում է օգտագործել Վինդոզ ՕՀ, օգտուել Մայքրոսոֆթ Օֆիսից, ապա գնում է եւ համալսարանում սովորում է Մայքրոսոֆթ Վիզուալ Սթուդիո, իսկ յետոյ երբ նա «դուրս է գալիս աշխարհի դէմ», ինքը արդէն չգիտի «իր գրպանը մենեջ» անել, քանի որ մարդը չգիտի որ կայ ազատ ՕՀ-ներ, ազատ ԾԱ-ներ, եւ ազատ կոմպիլյատորներ։

ու եթէ գումարը այս, հենց այս պահին խնդիր չի (դէ ՕՀ-ն ու Վիզուալ Սթուդիոն անվճար տալիս են) ապա ազատութիւնը կրթական համակարգում խնդիր է։

դպրոցում նա պէտք է սովորի, ու եթէ այս պահի օրինակը վերցնենք, երեխաները սովորում են գրել Թուրբո Պասկալով, որը սեփականատիրական կոմպիլյատոր է։

աշակերտը, ենթադրենք գրում է

WriteLn("Բարեւ, Ազատութեան հրապարակ");

բայց նա չի կարող իմանալ, թէ ինչ է կատարւում, նա չի տեսնում իր կոմպիլյատորի կոդը, նա առհասարակ եթէ բան սովորում է, ապա առանց հասկանալու է սովորում։

իսկ ասենք եթէ նա օգտագործեր ազատ կոմպիլյատոր, ասենք Ազատ Պասկալ, ապա կարող է նա կարդալ, ու շատ աւելի բան սովորել։ չէ՞ որ դպրոցի իմաստը դա միասին գիտելիքը կիսուելն է, գիտութիւնը կիսուելն է։

առաջին ափսոս մասը այն է որ դասախօսները շատ առաջ «չեն բռթում» ազատ ծա-ի գաղափարը, իսկ դպրոցի դէպքում էլ մարդիկ ովքեր գրում են գրքերը իրականում նիւթից ահագին հեռու են։

երեւի պէտք է սկսել ազատ գիրք մը գրելով, ասենք վերցնել 7րդ դասարանի գիրքը, ի՞նչ են անցնում, ՄՍ վո՞րդ, ապա լրիւ «թարգմանել» այն ԼիբրէՕֆիս Ռայթերի համար, ու դա անվճար դնել համացանցում, որ բոլորը կարդան ու առաջ գնան։

ու տենց

  • շալալաթ : արաբերէն ջրվէժ = այստեղ շատրուան իմաստով

Անդրանիկ Վարդանեան

12/07/2015

Բարի լոյս, այո, այսօր շատ շուտ եմ արթնացել, բայց նոր եմ կարգիչի դէմ նստում։

բայց այսօր չեմ ասի «ձեր մնացած կիրակի օրերից չտարբերուող կիրակի օրը բարի լինի», քանի որ այսօր բոլորիս համար էլ տարբերուող օր է, այսօր վարդավառ է 😉

եթէ հայաստանում լինէի, ապա շատ հաւանական է որ հիմայ ընկերներով Գառնի տաճարի ճանապարհին լինէինք, ինչպէս ամէն տարի։ բայց ես այսօր Հայաստանում նշման մասին չեմ պատմի, մէկ է բոլորս գիտենք այն։ Ճիշտն ասած՝ չէ, ես չգիտեմ թէ Երեւանում ինչպէս են տօնում, միշտ Գառնիում եմ եղել այդ օրերին, այնպէս որ դուք պէտք է ինձ պատմէք դրա մասին 😉

լաւ, ես այսօր պատմելու եմ Սիրիայում, աւելի ճիշտ՝ Հալէպում վարդավառի մասին (։

Նախ ասեմ, որ Հալէպում հայկական համայնքը այնքան հզօր էր, որ այսպիսի տօները մեր կեանքից մի մասն էին կազմում, ի տարբերութիւն ոչ-արաբական-աշխարհում հայկական համայնքների մասին, որտեղ նման տօները, լինի դա կրօնական, ազգային, թէ նախաքրիստոնէական, կարճ ասած՝ մեռնում են ու մոռացւում, շատ մարդիկ նոյնիսկ չգիտեն թէ տօնը ինչի մասին է։ լաւ, դա մի այլ օր կը քննարկենք միասին։

Եթէ Հայաստանում տեսնում ենք թէ բոլոր հայերը միասին վարդավառն են տօնում, իհարկէ մեզ նորմալ է թւում, բայց երբ գնում ես Հալէպ, մանաւանդ նոր գիւղ թաղամասը, կը նկատես որ նոյնիսկ արաբ երեխաներն են հայերի հետ արդէն խաղում, ասես իրենց տօնը լինի, ու մենք բոլորս բալքոնների մէջ աւազան էինք դնում, զինուած սպասում էինք անցորդների, որ ջրենք բոլորին, ու բոլորս էլ ջրում էինք եւ ջրւում։ օտար երկրում, օտար ազգի հետ, օտար պետական կրօն ունեցող ժողովրդի հետ զգալ քեզ այնպէս, ինչպէս քո եղբայրներն են զգում հայրենիքում եւ նոյն ձեւ տօնը նշել, իհարկէ, մենակ Սիրիայի ու Լիբանանի մասին է խօսքը գնում (։

ակումբների մէջ, ու ոչ, խօսքս կլուբ ասուածի մասին չէ ։Ճ մենք ակումբ ասելով նաեւ հասկանում էինք մեր կուսակցութիւնների երիտասարդական միութիւններն ու պատանեկան միութիւնները, ինչպէս նաեւ սկաուտական շարքերի, քայլիկների ու արծւիկների հանդիպումների ժամանակ, միասին նշում էինք վարդավառը կազմակերպելով ջրային խաղեր ։) շատ հաւէս էր, իհարկէ։ չմոռանամ նաեւ ասել կիրակնօրեայ դպրոցների մասին, երբ երեխաները հաւաքւում էին եկեղեցիների մէջ, եւ տօնում։

Մեզ մօտ 10-12 տարեկանից երեխային «քցում» են փողոցը որ աշխատի, մեքենայ սարքել սովորի, ոսկերչութիւն, իմ աշխատանքին որին գնում էի ասում էինք «մկլամջի», կամ այսպէս ասած՝ քար քցող, ոսկու վրայ քար էի դնում, մի խօսքով։ մի օր պէտք էր ոսկին տանէի մեր ուարշէից՝ արհեստանոցից, ուրիշի մօտ, ճանապարհին գնում էի, մէկ էլ՝ ԲՈՒՄ, մէկը մի թոյլ ջուր լցրեց վրաս ։ՃՃ մի երեխայ էր, ծիծաղեցի ու գնացի։ տարայ եւ հասցրեցի ոսկին տիրոջը, եւ երբ հետ էի գալիս, ԿՐԿԻՆ անգամ, ՆՈ3Ն տեղը, նոյն տղան ու էլի ՇՐԽ, մի հատ էլ վրաս լցրեց ։ՃՃ այ այն ժամանակ շատ խնդացի ։Պ

հաւէս էր իհարկէ, բայց շատ եմ նեղւում որ տեսնում եմ, ասենք Ռուսաստանի սփիւռում, մեռած համայնքների վիճակը, ԱՄՆ-ներում չգիտեմ ինչպէս են, բայց Սիրիայում եթէ մի գիւղում կար 2 հայ ընտանիք, ապա անպայման տօնում էին միասին ցանկացած տօն։

ու տենց, ձեզ էլ ցանկանում եմ բարի աստղային ջրային պատերազմներ ։Ճ

Անդրանիկ Վարդանեան

01/04/2015

Տարբերութիւնը Բլոգի եւ Դիմագրքի հաշուի դա շատ լուրջ է։

Եթէ ես դիմագրքում անկապ յղում դնեմ, ու գիտեմ, որ 3000 ընկերներիս միջից շատ-շատ 2-3 հոգին է մտնելու, ու բան հասկանայ, այդ գրառումը լայքում են մօտ 10-15 հոգի, անկապ տեղ լայքում են։

Եթէ ՏՏ ոլորտի բան է, ջահելները մեկնաբանում են, նոյնիսկ թեմային դուրս, այնքան որ «տես հա, ես մեկնաբանեցի, ես գոյութիւն ունեմ»։

իսկ բլոգում այդպէս չէ, շատ քիչ են մեկնաբանում, աւելին՝ շատ քչերն են հետեւում, մտնում, մեկնաբանում, քննարկում, մասնակցում։ եւ իհարկէ թեմայի մէջ։

դա ինձ յիշեցնում է Դիջիթեքի Էքսփո. օրինակ Ֆրանսիայում Էքսփոները անվճար մուտք չունեն, այլ ասենք մի չնչին գումար՝ 3-5 Եւրո, քանի որ այն մարդը, ով ներսում սպասում է, ասենք այդ ոսկերիչը, իրեն հետաքրքիր չէ անկապ մարդիկ, գան, նայեն, գնան, իրեն պէտք է մարդիկ, ովքեր իրենց հետաքրքիր է առնելը՝ որ ինքը գումար աշխատի, կամ էլ ոսկերչութեան արուեստը՝ որ քննարկեն միասին, թէ սա ինչպէս է, ու նա ինչպէս։

Իսկ մեզ մօտ մուտքը անվճար է. ամէն մի անկապ մնացող մարդ գալիս է, բայց մտնողների 90%ից ոչ մէկ բան չի հետաքրքրում միջից, ասենք իրենց համար այդտեղի տեխնոլոգիաները (քիչ, բայց կայ) կամ հիւսիսային պողոտայի խանութները մէկ է, այնքան որ ման գայ։

Նոյնն էլ բլոգում, մտնում են հասցէով (կամ հետեւում են ՌՍՍ-ով) այն մարդիկ, որոնց հետաքրքիր է կարդալ, կամ հետեւում են ինչ որ պիտակի, ասենք ԳՆՈւ/Լինուքս, որոնց հետաքրքիր է հետեւելը, ապա կարդալը, ու պէտք եղած դէպքում մեկնաբանելը։

Իսկ դիմագրքում ամէն մէկը անկապ մնալուց սկսում է խանութներ մտնել լայքել։

տենց։

Հայաստանում ապրելու մասին

Երբ ես նոր էի եկել Հայաստան, դեռ 16 տարեկան էի, գնում էի աւագ դպրոց, ու ամէն առաւօտ ես նստում էի երթուղային, հիմնականում համար 44-ի երթուղայինը, այդ ժամանակ այն դեռ աւտօբուս չէր, ու շատ մարդիկ էին նստում այն, չնայած որ ես բարձրանում էի ՀԱԹ-ից Մալաթիա, սակայն մի քանի րոպէի ընթացքում արդէն մարդիկ թափւում էին պատուհաններից։

Նախ պատմեմ առաջին օրուաս մասին. գնացի դասի, երեքշաբթի օր էր, ծանօթանում էի նոր դասարանցիներիս հետ, ովքեր ինձ շատ սիրով դիմաւորեցին, ճիշտ է, այսօր զբաղուած լինելու պատճառով չեմ կարողանում շատ շփուել իրենց հետ, ճիշտն ասած՝ ոչ էլ ծնողներիս հետ եմ կարողանում նորմալ շփուել, սակայն դասարանցիներս շատ մեծ դեռ ունեն իմ կեանքում, իրենց շնորհիւ ես կարողացայ ինտեգրուել Հայաստանեան միջավայրին։

Դասը աւարտեց, տղերքը ինձ ճամփեցին կանգառ… ես այնքան ուրախ էի, որ նրանք ինձ բացատրեցին, թէ ինչպէս օգտուեմ երթուղայինից, իմ տեղն էլ հաշիւը ստացան, ու վարորդին ասեցին, թէ որտեղ պէտք է իջնեմ, ու իջայ մեր կանգառում եւ ուրախ-ուրախ գնացի տուն։

Սա միայն սկիզբն էր։ Յաջորդ օրը, բնականաբար, պէտք էր որ կրկին նստէի, սակայն այս անգամ գնայի դասի… նստեցի, հասայ կանգառ, եւ խնդրեցի վարորդին, որ պահի… նա պահեց, իսկ երբ ես ձեռքս մօտեցրեցի, որ 100 դրամը տամ, նա մերժեց, ասելով՝ իջիր ախփար, իջիր…

Եւ այդպէս շարունակ մի քանի ամիս, քանի որ ես նոր էի, աւելին՝ ես վատ վիճակում էի գտնուում՝ պատերազմից էի եկել, ու ամենակարեւորը՝ եկել էի հայրենիք, իսկ Հայրենիքիցս մարդիկ փախնում են, իսկ ես գալիս եմ Հայրենիք… շատերը զարմանում էին, թէ ինչու էինք գալիս Հայաստան եւ ոչ թէ գնում Եւրոպա, ասելով՝ թէ այնտեղ մարդկանց օգնում է կառավարութիւնը… Այո՛, կառավարութիւնը օգնում է, բա յետո՞յ ի՞նչխ էք… իսկ մարդի՞կ… Եւրոպայում հայր ու զաւակ իրար չեն օգնում, քոյր ու եղբայր, ուր մնաց անծանօթները իրար։

Իսկ իմ Հայրենիքում, ես հասկանում եմ ինձ, մարդիկ հասկանում են ինձ, ազգակիցներս հասկանում են ինձ, ինձ էլ ի՞նչ է պէտք… աշխատա՞նք։

Աշխատանք էր պէտք մի շրջանով ինձ, եւ ես աշխատեցի որպէս մատուցող, այն էլ Զուարթնոց օդանաւակայանում, մօտ երկու ու կէս ամիս, առաջին ամիս ու կէսը շատ լաւ էր, ի դէպ՝ ես հիմնականում գիշերներն էի աշխատում… ինչո՞ւ… ուրեմն՝ գիշերը ժամը իննից աշխատում էի մինչեւ առաւօտ ժամը իննը, որ յետոյ գնամ տուն ու քնեմ Ամերիկեան համալսարան դասի, ու գնում էի մի քանի ժամ էլ դասի… դասի ժամանակ էլ լա՜ւ քնում էի։ Այնքան լաւ էի քնում, որ մի անգամ ընկերներս իմ համար դաս չէին արել, որ ես չ’արթնանամ ու որ ես դասը չփախցնեմ։ Իսկ երբ չէի քնում դասի ժամանակ, իհարկէ, քնում էի երթուղայինի մէջ՝ համար 21 երթուղայինի to be more exact… Հիմնականում հենց վարորդի կողքն էլ նստում-քնում էի… ու յայտնուում էի վերջին կանգառում, ու քայլելով հետ էի իջնում մեր տուն։ Լաւ ա շատ հեռու չէր։

Մի անգամ վարորդը ինձ հարցրեց, թէ ինչու եմ այսքան քնքուշ քնկոտ, ես էլ իրեն պատմեցի իմ աշխատանքի ու դասի մասին… ու էլի քնեցի ։ՃՃ

Ճիշտն ասած՝ ես բան չէի սպասում, սակայն սխալ դուրս եկայ… ամէն անգամ երբ քնում էի, ինքը ինձ արթնացնում էր մեր տան կանգառի մօտ, նոյնիսկ ես քանի անգամ քնաթաթախ էի եւ մոռացել էի վճարել 100 դրամը, իսկ ինքը՝ չթողեց վճարեմ… Նա արդէն գիտեր, որ ես դրսից եմ եկել, ու ասեց, թէ նա ցանկանում է ինձ օգնել, որ միասին կարողանանք ապրել մեր երկրում։ Ասում էր՝ վերջապէս մարդ, ով ցանկանում է ապրել ՀՀում։

Հայաստանը մի գուցէ ամենալաւ երկիրը չէ ապրելու, սակայն որպէս Հայ, ոչ թէ միայն ամենալաւ տեղն է, այլեւ միակ տեղը։

Ասանկ բաներ։